#6. Σε 1 λεπτό: Νέα Ελληνική Γλώσσα & Λογοτεχνία 2022 – Θέμα Γ

@mathesis.online

6. Σε 1′ – Γλώσσα 2022 – Θέμα Γ – Βρείτε μας στο διαδίκτυο: 👉 https://mathesis.online/ 👉 https://www.instagram.com/mathesis.online/ 👉 https://www.facebook.com/mathesis.online/ 👉 https://www.tiktok.com/@mathesis.online 👉 https://www.youtube.com/@mathesis.online 👉 https://www.facebook.com/dipervo/ Ενδεικτική απάντηση θέματος Οικογενειακό κειμήλιο με μεγάλη συναισθηματική αξία το ταγάρι, δημιουργημένο από τη γιαγιά της αφηγήτριας («Το είχε φτιάξει η δική της μαμά») και χρησιμοποιημένο ως χρηστικό αντικείμενο από τη μητέρα της («Στα φοιτητικά της χρόνια το χρησιμοποιούσε ως τσάντα») λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος των γενεών μέσα στην οικογένεια («είχε χρησιμοποιηθεί από τρεις γενιές»). Το πρώτο ενικό πρόσωπο («θα σας πω … το βρήκα») και η χρήση ιστορικών χρόνων («το χρησιμοποιούσε … ήταν … Εξέφραζε … Ήθελε») τοποθετούν τη βιωματική αφήγηση στον άξονα παρελθόντος (γιαγιά, μητέρα) και παρόντος (αφηγήτρια) που συνέχονται από τη διαδρομή του ταγαριού στον χρόνο. Η περιγραφή του κειμηλίου («Ήταν βαμμένο με φυτικές βαφές και είχε ωραία λαμπερά σχέδια») τονίζει την αγάπη που η παλαιότερη γενιά απέδιδε σε αντικείμενα, προς τα οποία οι νεότεροι επιφυλάσσουν μόνο αδιαφορία («Ήθελε προφανώς να το ξεφορτωθεί»). Σε μια αντίθεση που γίνεται αισθητή κυρίως μέσω των αναδρομικών αφηγήσεων («Στα φοιτητικά της χρόνια… Μου διηγήθηκε τα νυχτέρια που έκαναν τότε…»). Τα λόγια της γιαγιάς στο τέλος σε ευθύ λόγο («Πράγματα για μια ζωή … Γιατί τι θα έχω παραπάνω εκεί;») μεταφέρουν τον αναγνώστη στον χώρο της νοσταλγικής μνήμης που εκκινούμενη από το σημείο της πρωταρχικής έκπληξης οδηγείται στη διαχρονική καταξίωση του κειμηλίου. Κάποια αντικείμενα όπως, στην προκειμένη περίπτωση, το ταγάρι, παρόλο που δεν έχουν οικονομική, είναι όμως σημαντικά λόγω της συναισθηματικής τους αξίας. Μας συνδέουν με τους ανθρώπους που αγαπάμε και από τους οποίους προερχόμαστε, ενώ παράλληλα μας θυμίζουν την προσφορά και την αγάπη, μέσω των οποίων η δική μας γενιά κατάφερε να γαλουχηθεί και να σταθεί στα πόδια της. Ασφαλώς και θα κρατούσα το πολύτιμο αυτό οικογενειακό αντικείμενο. Όχι μόνο για να νιώθω κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα που το δημιούργησαν και με δημιούργησαν. Αλλά και για να παίρνω, μέσα από τη δική τους ψυχή, δύναμη και θάρρος, προκειμένου να πορευτώ στη ζωή με εξίσου αξιοπρεπή και δημιουργικό τρόπο. Σε μια προσπάθεια να αποδειχθώ αντάξιος/α αυτής της πολύτιμης προσφοράς τους.

♬ πρωτότυπος ήχος – Μάθησις Online – Μάθησις Online

 

Οικογενειακή ιστορία

Προεισαγωγικά θα σας πω την ιστορία του ταγαριού. Το βρήκα καταχωνιασμένο σε μια παλιά κασέλα. Κι αυτή από το χωριό. Όταν το έδειξα της μαμάς μου γέλασε. Στα φοιτητικά της χρόνια το χρησιμοποιούσε ως τσάντα. Ήταν άβολο γι’ αυτήν τη δουλειά αλλά ήταν τότε της μόδας. Εξέφραζε οικολογικές ανησυχίες επίσης. Μου λέει να το πας της γιαγιάς σου. Ήθελε προφανώς να το ξεφορτωθεί. Δεν ξέρω τι μπορεί να της θύμιζε.

Η γιαγιά μου επιμένει να ζει στο χωριό. Στο σπίτι της έχει θερμοσίφωνα και τηλεόραση. Την επισκέφτηκα στις διακοπές του Πάσχα. Έχω το όνομά της και είμαι η αδυναμία της. Της έδειξα το ταγάρι και συγκινήθηκε. Το είχε φτιάξει η δική της μαμά στον αργαλειό. Ήταν μέρος της προίκας της. «Πράγματα για μια ζωή» σχολίασε. Φυσικά έκανε λάθος στο μέτρημα. Ήδη το ταγάρι είχε χρησιμοποιηθεί από τρεις γενιές. Ήταν βαμμένο με φυτικές βαφές και είχε ωραία λαμπερά σχέδια. Μου διηγήθηκε τα νυχτέρια που έκαναν τότε υφαίνοντας στον αργαλειό με το φως του λυχναριού. Η μαμά της. Τα έλεγε αυτά με νοσταλγία. Η γιαγιά.

Εν τω μεταξύ η ώρα πλησίαζε εννιά και αντανακλαστικά είχε ανοίξει την τηλεόραση για τις ειδήσεις.

Της λέω γιαγιά γιατί δεν έρχεσαι να μείνεις μαζί μας στην Αθήνα.

– Γιατί τι θα έχω παραπάνω εκεί;

ταγάρι: είδος τσάντας

νυχτέρι: εργασία κατά τη διάρκεια της νύχτας

[Θανάσης Βαλτινός, Επείγουσα ανάγκη ελέου. Διηγήματα, Εστία, Αθήνα 2016, σσ. 41, 42].

 

Γ1. Τι αντιπροσωπεύει το ταγάρι για την οικογένεια της αφηγήτριας; Να τεκμηριώσετε την απάντησή σας με τρεις (3) κειμενικούς δείκτες. Εσείς, αν ήσασταν στη θέση της αφηγήτριας, θα κρατούσατε το ταγάρι ή όχι και γιατί; (150-200 λέξεις)

 

Ενδεικτική απάντηση θέματος

Οικογενειακό κειμήλιο με μεγάλη συναισθηματική αξία το ταγάρι, δημιουργημένο από τη γιαγιά της αφηγήτριας («Το είχε φτιάξει η δική της μαμά») και χρησιμοποιημένο ως χρηστικό αντικείμενο από τη μητέρα της («Στα φοιτητικά της χρόνια το χρησιμοποιούσε ως τσάντα») λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος των γενεών μέσα στην οικογένεια («είχε χρησιμοποιηθεί από τρεις γενιές»). Το πρώτο ενικό πρόσωπο («θα σας πω … το βρήκα») και η χρήση ιστορικών χρόνων («το χρησιμοποιούσε … ήταν … Εξέφραζε … Ήθελε») τοποθετούν τη βιωματική αφήγηση στον άξονα παρελθόντος (γιαγιά, μητέρα) και παρόντος (αφηγήτρια) που συνέχονται από τη διαδρομή του ταγαριού στον χρόνο. Η περιγραφή του κειμηλίου («Ήταν βαμμένο με φυτικές βαφές και είχε ωραία λαμπερά σχέδια») τονίζει την αγάπη που η παλαιότερη γενιά απέδιδε σε αντικείμενα, προς τα οποία οι νεότεροι επιφυλάσσουν μόνο αδιαφορία («Ήθελε προφανώς να το ξεφορτωθεί»). Σε μια αντίθεση που γίνεται αισθητή κυρίως μέσω των αναδρομικών αφηγήσεων («Στα φοιτητικά της χρόνια… Μου διηγήθηκε τα νυχτέρια που έκαναν τότε…»). Τα λόγια της γιαγιάς στο τέλος σε ευθύ λόγο («Πράγματα για μια ζωή … Γιατί τι θα έχω παραπάνω εκεί;») μεταφέρουν τον αναγνώστη στον χώρο της νοσταλγικής μνήμης που εκκινούμενη από το σημείο της πρωταρχικής έκπληξης οδηγείται στη διαχρονική καταξίωση του κειμηλίου.

Κάποια αντικείμενα όπως, στην προκειμένη περίπτωση, το ταγάρι, παρόλο που δεν έχουν οικονομική, είναι όμως σημαντικά λόγω της συναισθηματικής τους αξίας. Μας συνδέουν με τους ανθρώπους που αγαπάμε και από τους οποίους προερχόμαστε, ενώ παράλληλα μας θυμίζουν την προσφορά και την αγάπη, μέσω των οποίων η δική μας γενιά κατάφερε να γαλουχηθεί και να σταθεί στα πόδια της. Ασφαλώς και θα κρατούσα το πολύτιμο αυτό οικογενειακό αντικείμενο. Όχι μόνο για να νιώθω κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα που το δημιούργησαν και με δημιούργησαν. Αλλά και για να παίρνω, μέσα από τη δική τους ψυχή, δύναμη και θάρρος, προκειμένου να πορευτώ στη ζωή με εξίσου αξιοπρεπή και δημιουργικό τρόπο. Σε μια προσπάθεια να αποδειχθώ αντάξιος/α αυτής της πολύτιμης προσφοράς τους.