@mathesis.online 2. Σε 1′ – Γλώσσα 2021 – Θέμα B3 – Βρείτε μας στο διαδίκτυο: 👉 https://mathesis.online/ 👉 https://www.youtube.com/@mathesis.online 👉 https://www.tiktok.com/@mathesis.online 👉 https://www.instagram.com/mathesis.online/ 👉 https://www.facebook.com/mathesis.online/ 👉 https://www.facebook.com/BasilikiAnagnou/ 👉 https://www.facebook.com/dipervo/ Ενδεικτική απάντηση θέματος Για την ευαισθητοποίηση του αναγνώστη η συντάκτρια αξιοποιεί στην τελευταία παράγραφο τρεις (3) βασικές γλωσσικές επιλογές. α) Πρώτη είναι η μεταφορική χρήση της γλώσσας: «αδιαπέραστο πέπλο … πεδίο εκκόλαψης προσδοκιών. Σωρεύουμε δυνάμεις … μελλοντικά ερείπια … ανάσα της προσμονής, νιώθουμε ήδη τον αέρα της απαντοχής να καίει τα χείλη μας». Ο μεταφορικός ή ποιητικός λόγος είναι συνειρμικός, περιγραφικός ή αφηγηματικός και στοχεύει να τέρψει και να συγκινήσει τον αποδέκτη προσδίδοντας στο ύφος ζωντάνια, πρωτοτυπία, παραστατικότητα και λογοτεχνικότητα. β) Δεύτερη είναι το α πληθυντικό πρόσωπο: «δεν μας αποτρέπει … να φανταστούμε … Σωρεύουμε … Επιμένουμε … νιώθουμε … τα χείλη μας … μπορούμε να κάνουμε». Με το α πληθυντικό ο πομπός μοιράζεται την ίδια οπτική γωνία με τον αναγνώστη στα νοήματα, εντάσσεται με αμεσότητα στο ευρύτερο σύνολο ως συμμέτοχος του προβληματισμού, πείθει ευκολότερα χωρίς να υποτιμά τον αναγνώστη με δογματικό ή διδακτικό ύφος και βέβαια ευαισθητοποιεί αποτελεσματικά τονίζοντας τη συλλογική ευθύνη και την ανάγκη συλλογικής ενεργοποίησης. γ) Τρίτη είναι το ρητορικό ερώτημα («Άλλωστε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;») που ισοδυναμεί με έντονη άρνηση, χρωματίζει συγκινησιακά και ενισχύει την πειστικότητα με την επίκληση στο συναίσθημα, βοηθά στη μετάδοση του μηνύματος με έμφαση, αμεσότητα, ζωντάνια, παραστατικότητα και οικειότητα, αφυπνίζει, προβληματίζει και ευαισθητοποιεί με το δραματικό ύφος του λανθάνοντος διαλόγου και την αποτελεσματική προσέλκυση της προσοχής του αναγνώστη.
Όμως το παρόν δεν μας αποτρέπει πια να φανταστούμε το μέλλον, το αντίστροφο. Το αύριο, από αδιαπέραστο πέπλο, γίνεται και πάλι πεδίο εκκόλαψης προσδοκιών. Σωρεύουμε δυνάμεις ενάντια στα μελλοντικά ερείπια. Επιμένουμε στην ανάσα της προσμονής, νιώθουμε ήδη τον αέρα της απαντοχής να καίει τα χείλη μας. Άλλωστε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;
Διασκευή από τον ημερήσιο Τύπο (21.03.2021)
Β3. Πρόθεση της συντάκτριας του Κειμένου 1, στην τελευταία παράγραφο («Όμως το παρόν … μπορούμε να κάνουμε;») είναι να ευαισθητοποιήσει τους / τις αναγνώστες / αναγνώστριες. Να αναφέρετε τρεις (3) διαφορετικές γλωσσικές επιλογές, με τις οποίες επιτυγχάνει τον στόχο της, παραθέτοντας τα αντίστοιχα χωρία, και να εξηγήσετε τη λειτουργία της καθεμιάς από αυτές στο κείμενο.
Ενδεικτική απάντηση θέματος
Για την ευαισθητοποίηση του αναγνώστη η συντάκτρια αξιοποιεί στην τελευταία παράγραφο τρεις (3) βασικές γλωσσικές επιλογές.
α) Πρώτη είναι η μεταφορική χρήση της γλώσσας: «αδιαπέραστο πέπλο … πεδίο εκκόλαψης προσδοκιών. Σωρεύουμε δυνάμεις … μελλοντικά ερείπια … ανάσα της προσμονής, νιώθουμε ήδη τον αέρα της απαντοχής να καίει τα χείλη μας». Ο μεταφορικός ή ποιητικός λόγος είναι συνειρμικός, περιγραφικός ή αφηγηματικός και στοχεύει να τέρψει και να συγκινήσει τον αποδέκτη προσδίδοντας στο ύφος ζωντάνια, πρωτοτυπία, παραστατικότητα και λογοτεχνικότητα.
β) Δεύτερη είναι το α πληθυντικό πρόσωπο: «δεν μας αποτρέπει … να φανταστούμε … Σωρεύουμε … Επιμένουμε … νιώθουμε … τα χείλη μας … μπορούμε να κάνουμε». Με το α πληθυντικό ο πομπός μοιράζεται την ίδια οπτική γωνία με τον αναγνώστη στα νοήματα, εντάσσεται με αμεσότητα στο ευρύτερο σύνολο ως συμμέτοχος του προβληματισμού, πείθει ευκολότερα χωρίς να υποτιμά τον αναγνώστη με δογματικό ή διδακτικό ύφος και βέβαια ευαισθητοποιεί αποτελεσματικά τονίζοντας τη συλλογική ευθύνη και την ανάγκη συλλογικής ενεργοποίησης.
γ) Τρίτη είναι το ρητορικό ερώτημα («Άλλωστε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;») που ισοδυναμεί με έντονη άρνηση, χρωματίζει συγκινησιακά και ενισχύει την πειστικότητα με την επίκληση στο συναίσθημα, βοηθά στη μετάδοση του μηνύματος με έμφαση, αμεσότητα, ζωντάνια, παραστατικότητα και οικειότητα, αφυπνίζει, προβληματίζει και ευαισθητοποιεί με το δραματικό ύφος του λανθάνοντος διαλόγου και την αποτελεσματική προσέλκυση της προσοχής του αναγνώστη.